Złota rybka z targu i jeden wieczór, który spełnił życzenie

Handluję na targowisku od dwudziestu trzech lat. Mam stoisko z rybami – świeżymi, mrożonymi, wędzonymi. Wstaję codziennie o czwartej rano, jadę na giełdę po towar, potem rozkładam stragan, ważę, pakuję, sprzedaję. Zapach ryb wsiąkł we mnie tak bardzo, że nawet po kąpieli czuję go w nozdrzach. Nie narzekam – to uczciwa praca, która wyżywiła moją rodzinę, pozwoliła wychować dwoje dzieci i odłożyć na czarną godzinę. Ale to ciężkie życie. Na nogach od świtu do nocy, w zimnie, w deszczu, wiatru, czasem w śniegu. Klienci przychodzą, wybierają, targują się, narzekają na ceny. A ja uśmiecham się i mówię, że dzisiaj sandacz jest wyjątkowo świeży.

Mam pięćdziesiąt sześć lat, żonę, która pomaga mi w soboty, i dwoje dorosłych dzieci, które już dawno wyprowadziły się z domu. Córka mieszka w Gdańsku, syn w Krakowie. Widuję ich rzadko, w święta i na urodziny. I choć nie mówię tego głośno, to brakuje mi ich codzienności, ich głosów w mieszkaniu, ich śmiechu. Po pracy wracam do pustego domu, jadam obiad, oglądam wiadomości i idę spać, żeby za kilka godzin znowu wstać i jechać na targ.

Pewnego wieczoru, po wyjątkowo ciężkim dniu – padał deszcz, klientów było mało, a jeszcze jeden z dostawców przywiózł mi nieświeże ryby, które musiałem zwrócić – wróciłem do domu zły i zmęczony. Nie miałem ochoty na nic. Włączyłem telewizor, ale nie mogłem się skupić. Wyjąłem telefon, zacząłem przeglądać internet, szukać czegoś, co oderwie mnie od myśli o straganie, o dostawcach, o jutrzejszym dniu. I tak, przypadkiem, trafiłem na coś, co na chwilę przykuło moją uwagę.

To była reklama gry, ale inna niż wszystkie. Nie krzyczała, nie obiecywała wielkich pieniędzy. Wyglądała spokojnie, elegancko. Jak miejsce, gdzie można usiąść, odpocząć i zająć się czymś przyjemnym. Nie wiedziałem, dlaczego kliknąłem. Może z ciekawości, może z potrzeby zmiany. Zarejestrowałem się, wpłaciłem trzydzieści złotych – tyle, ile zarabiam na sprzedaży trzech kilo dorsza – i zacząłem grać.

Nie spodziewałem się niczego. Myślałem, że to chwilowa rozrywka, że stracę te pieniądze i zapomnę o całej sprawie. Ale coś się stało. W ciągu tych kilkunastu minut poczułem, jak napięcie opada, jak myśli o straganie i dostawcach znikają, a w ich miejsce pojawia się spokój. To było jak powrót do dzieciństwa, kiedy siadało się nad jeziorem z wędką i patrzyło na spławik, nie myśląc o niczym. Ta gra miała w sobie coś podobnego – była prosta, przyjemna, uspokajająca.

Kiedy wygrałem pierwsze pięćdziesiąt złotych, uśmiechnąłem się. Nie dlatego, że to były duże pieniądze, ale dlatego, że ten wieczór, który zaczynał się tak źle, nagle stał się inny. Wypłaciłem wygraną od razu, bo chciałem zobaczyć, że to prawda. I kiedy zobaczyłem pieniądze na koncie, poczułem się, jakbym dostał mały prezent od losu.

Postanowiłem, że będę grał tylko w te wieczory, kiedy wracam z targu zmęczony i zdenerwowany. Zawsze ta sama kwota, zawsze ten sam czas. To stało się moim rytuałem, sposobem na odcięcie się od codzienności. I z czasem zauważyłem, że coś się we mnie zmienia. Przestałem tak bardzo przejmować się klientami, którzy narzekają na ceny. Przestałem denerwować się na dostawców, którzy czasem zawodzą. Z większym spokojem podchodziłem do problemów, które wcześniej wyprowadzały mnie z równowagi.

Moja żona, która zawsze była spostrzegawcza, zapytała mnie któregoś dnia: "Jesteś inny. Co się stało?" Odpowiedziałem, że po prostu nauczyłem się odpoczywać. I to była prawda. Znalazłem sposób na odprężenie, na chwilę tylko dla siebie. I choć to tylko gra, to dla mnie znaczyła więcej niż niejedna wizyta u lekarza czy psychologa.

Aż pewnego wieczoru, po szczególnie ciężkim tygodniu – dwie dostawy były opóźnione, trzech klientów nie zapłaciło, a jeszcze zepsuła się waga – usiadłem przed komputerem z większym zmęczeniem niż zwykle. Wiedziałem, że potrzebuję tej chwili dla siebie, żeby nie zwariować. Wpłaciłem swoje standardowe trzydzieści złotych, zagrałem w grę, która od jakiegoś czasu stała się moją ulubioną, i po p